Тој беше еден италијански воен затвореник, таа украински принуден

работник (робинка)...

ljubovv

Ако воопшто постои место на Земјата каде што љубовта воопшто не

се сметала за важна работа, тогаш тоа е германскиот

концентрационен логор. За време на пеколната Втора светска војна

кога животот ја губи секоја вредност, единствената емоција што се

почитувала, била љубовта кон патриотизмот.

Дури и во такви околности вистинска љубов успеала да се пробие

низ металните облаци, за време на најголемиот светски конфликт во

историјата. За таа љубов сведочат Луиџи Педуто и Мокрин Јуржук.

Во 1944 година тие се пронашле во австриски работен камп во

близина на градот Санкт Пелтен.

Таа му носела храна на воениот заробеник, а тој нејзе и шиел капи

за да ја импресионира.

Се вљубиле еден во друг до уши, но, кога по ослободувањето 1945

година таа била испратена во Украина, на него не му било

дозволено да оди по неа.

Децениите минеле како денови. Педуто станан финансиски работник

во Италија, додека Мокрина работел на колективна фарма во својата

родна Украина. И двајцата се ожениле со други луѓе и добиле деца

со нив, но никогаш не ја заборавиле својата љубов од

концентрациониот логор.

Педуто не бил во можност да патува зад „железната завеса“ во

Советскиот Сојуз, но цело време ја чувал фотографијата од неа во

мал медалјон.

После толку долго време, повторно ги споила московска ТВ емисија,

емитувана во 2004 година, а сега тие добија и статуа во Киев,

главниот град на нејзината родна земја, во близина на

таканаречениот „љубовен мост“.

„Доцна се најдоа. Двајцата имаат деца, внуци и правнуци и никој

од нив сега не сака да се пресели во туѓина“, објаснува внуката

на Мокрин.

Сепак, никогаш не е доцна, а овој случај јасно покажува дека

љубовта е посилна од било каква пречка. И не важи она „далеку од

очите, далеку од срцето“.