Научници од Универзитетот Индијана неодамна докажаа дека мажите кои плачат имаат повеќе самодоверба отколку оние кои ги задржуваат солзите. Исто така, солзите ги намалуваат алергиите, ја ублажуваат болката кај ревматоидниот артритис, го регулираат имунолошкиот систем...

Во студијата од 2006, стручањаците ги проучувале реакциите на 60 лица кои страдале од егзема и алергии додека ја гледале семејната драма "Кармер против Кармер". До резултатите научниците дошле така што на испитаниците пред филмот на кожата им бил ставен латекс, а подоцна им биле мерени реакциите.

Во споредба со оние кои не пуштиле солза, расплаканите гледачи имале помала реакција на латексот, а нивната кожа имала и пониско ниво на воспаление на имуноглобулин.

Јапонски студија со пациенти кои страдаат од автоимуната болест - ревматоиден артритис, покажа дека оние кои плачат чувствуваат помалку болка и имаат помали симптоми од оние кои страдаат и не плачат.

Тест на крвта веднаш по плачето покажува дека нивото на природните имунолошки хемикалии, кои инаку ја влошуваат болеста, е помал и дека овие пациенти имаат подобра контрола на состојбата на болеста една година подоцна. Многу експерти истакнуваат дека ова е доказ оти солзите се природна одбрана на организмот против хормоните на стресот кои би можеле да му наштетат на телото. Плачењето придружува зголемена активност на парасимпатикусот, а неговата работа е да ги смири телото после стресни настани и да ја забави работата на срцето.

Во споредба со жените, мажите почесто плачат за позитивни настани, додека жените често плачат поради негативните. За оваа разлика експертите главно ги обвинуваат хормоните и објаснуваат дека тестостеронот ја потиснува потребата за плачење, додека женскиот хормон пролактин го поттикнува сочувството и солзите. Професор Вингерхортс вели и дека количината на солзи влијае врз способноста на сочувство и неуроза - на една невротична личност која ќе биде чувствителна на чувствата на другите и е полесно да заплаче.

Често плачеме и ако сме ненаспиени или под дејство на алкохол, бидејќи и двете состојби ја намалуваат контролата на чувствата и реакциите.