Кај луѓето љубовта за благо се развила од две причини: шеќерот е доста хранлива материја која на организмот му дава многу енергија, а не е премногу застапен во природата...

Мед, овошје и нектарот од некои растенија се единствените достапни облици на храна која содржи релативно чист шеќер а пред луѓето да бидат во состојба да одгледуваат растенија, овошјето било помалку благо во однос на денешните плодови.

Поради тоа љубовта кон слатката храна била еволутивна предност затоа што ги потикнала нашите предци да трагаат за калорични и високо енергетски посластици.

Во средниот век, најголем број луѓе немале оброци во обликот кој денес ние го познаваме, а месото и овошјето се јаделе помешани во голем број на јадења.

Преработениот шеќер бил толку скап што го јаделе само најбогатите. И благородниците и слугите заедно би го јаделе главниот оброк, а откако ќе биде расчистена масата, господинот и госпоѓата би се повлекле во своите одаи и во приватност би уживале во скапите посластици.

Од тогаш се појавил и зборот "десерт" кој настанал од старофранцускиот глагол "deservir" што значи "расчистување на маса".